Przed snem, zanim zamknę oczy…

Mam w oczach dwie garści piasku. Ból i niepokój.

Mało widzę, jeszcze mniej chcę widzieć.

Jedyna ulga to obrazy, wytatuowane pod powiekami.

I wytrzymałem – otworzyłem czerwone, ślicznie zdobione pudełko w Wigilię wyciągnąwszy je spod świątecznego drzewka…

Słowa cieszą oczy dość zmęczone, lecz spragnione. Mieszane odczucia – radość i smutek bezgraniczny…

Dziękuję…

Natknąłem się na ten tekst dzisiaj i głęboko mnie zastanowił…

Klasyfikacja miłości według Sternberga:

„lubienie: intymność, ale bez zobowiązań czy namiętności.
zadurzenie: namiętność bez zobowiązań czy intymności.
pusta miłość: zobowiązanie bez namiętności czy intymności.
romantyczna miłość: intymność i namiętność, ale bez zobowiązań.
niedorzeczna miłość: zobowiązanie i namiętność, ale bez intymności.
partnerska miłość: zobowiązanie i intymność, ale bez namiętności.
miłość doskonała: zobowiązanie, intymność i namiętność”

Polecam każdemu na chwilę zastanowienia…

Pływam w morzu. Poruszam się w górę i w dół. Nie widzę chmur skłębionych nade mną. Nie widzę mew ciekawskich w oddali. Nie słyszę muzyki, niskiego szumu wody, szeptu wiatru, krzyku ptaków. Cisza – kompletna, w absolucie niezakłócona. Mam ręce szeroko rozłożone, oczy otwarte nie utkwione w oddali. Unoszę się. Ludzie na brzegu są mali, lecz niewidzialni. Błękitu nieba nie ma. Tylko dno, tuż przede mną, spokojne i jakby moje. Czy to kres wędrówki? Morze utuli i uśpi na fali…

Na kolanach… Z dłońmi wbitymi głęboko w piasek. Bez oddechu zostawiony. Morza smak na twarzy. Jestem i tęsknię – jutro tego nie zmyje…

Nie muszę wszystkiego wiedzieć, nie muszę rozumieć… Czuję gorący piasek pod stopami, który nie zanika. Przeczesuję go palcami, rozsypuję w powietrzu. Delikatny wiatr muska kark i pieści skórę. Obracam się i widzę Ciebie. Uśmiecham się. Mam cały świat w ramionach. Nie przemijam…

Weź…

Więcej…

Nigdy dość…

Ty i ja…

Niebo i Atlas…

Mam chęć pomilczeć.

Wyczytać to, co można z Twoich oczu.

Dotykiem delikatnym Ciebie pojąć.

Ustom tchu ująć.

Objąć, utulić, przed zimnem w każdej postaci uchronić…

Myśli niewypowiedziane pojąć i przekazać.

I każda minutę bez Ciebie zapomnieć…

Cieniem maluję na Twoim ciele szlaki dreszczem okupione.

Taki szkic, początek…

Później kontur wilgotnym śladem języka wzmacniam.

Bezwład przezwyciężam i ustami detale maluję.

I Ty, moje dzieło, każdym kolorem i smakiem przemawiasz, zmysły pieścisz.

Zawsze przed snem…

Pusto. Nie ma Ciebie.

Tęsknię mocno. Ręką, która pieściła twarz Twoją, rozsmaruję sobie Twój zapach na ciele…

Brak mi Ciebie. Czuję Ciebie na ustach, na końcówkach palców, każda cząstką ciała, każdą myślą z głowy spłoszoną.

Brak mi Ciebie. Pamiętam Twoje oczy, oddech zmieszany, ciało uginające się pod dotykiem i spragnione pieszczot.

Brak mi Ciebie. Czekam tego kolejnego, jednego oddechu, którym żyjemy, bez którego zawsze umieramy…