Przed snem, zanim zamknę oczy…

Wyciągam rękę… Przyjdź… Tęsknię…

Niespiesznie otwieram oczy, tak wiem kolejny raz. Dziś delikatnie spękane usta szukają Twoich ust. Zwilżam je językiem by były miękkie i gotowe. Słońce już wstało, gdzie jesteś, czekam na Ciebie…

Otwieram oczy. Wygnieciony kawałek pościeli mówi mi, że tu byłaś i to całkiem niedawno. Przeciągam z lubością dłonią po łóżku w głowie malując Twoje leżące ciało. Pochylam głowę i do nosa napływa znajomy zapach – taki, którego nigdy się nie zapomina, który nigdy nie znika i nie blednie. Wciąż ciepłe łóżko ma magiczną siłę. Nie chcę się podnosić i wtapiać w codzienność. Poczekam aż wrócisz…

Nie potrzebuję chyba nic. Wystarczysz tylko Ty.

Składam dłonie nad Tobą – buduję nowy dom.

Szczęśliwa jesteś w nim, Atlasem jestem ja.

Nie grozi burza nam, bo wciąż z dłońmi trwam…

Tuż po przebudzeniu, wciąż między jawą a snem, czuję Cię jakby pod palcami.

Barwne plamy mozaiki układają się się w obraz wytatuowany pod powiekami.

Nie wiem jak długo w półśnie układam myśl o Tobie tkane z marzeń doskonałych.

Składam usta spragnione kolejnej burzy i chronię Cię w sobie, kochana…

Gdy moje oczy Cię nie widzą, to tęsknię.

Gdy myślę o Tobie i ciepło czułe czuję, to tęsknie…

Gdy śnię i lekko słoną skórę Twoja czuję, to tęsknię…

Gdy policzek do ramienia przykładam dotyk dłoni Twojej wspominając, to tęsknię…

Gdy zamykam oczu i usta, oczy, całą twarz maluję, to tęsknię…

Gdy przeciw całemu światu stoję idąc ku Tobie, to tęsknię…

Gdy wszystko co mam oddam by być z Tobą przez chwilę, to tęsknię…

Gdy drżę z niepokoju martwiąc się o Ciebie, to tęsknię…

Gdy każdy Twój dotyk, oddech, słowo, każda literka od Ciebie, to wszystko dla mnie, to tęsknię…

Gdy…

Opieram się o Ciebie. Czołem w czoło, nosem w nos… Dłońmi plecy falujące spiesznym oddechem otulam. Czuję dreszcz, ciał naszych rozkoszy spazm. Palcami muskam kark delikatnie… Otwieram oczy i widzę lato w Twoich, widzę ciepło i uczucie. Skubie usta Twoje głębokim oddechem otwarte. I nie czekam na kolejny, jak puzzle – łączymy się…

Zanuć mi melodię. Taką od niechcenia. Spraw bym podniósł głowę, bym podniósł wzrok.

Połóż ręce na ramionach. Mały ruch i poczuję jej ciepło na policzku…

Zaśpiewaj mi. Tak prosto do ucha. Spraw by świat jaśniejszym był.

Zawiruj wokół mnie, poczuję Ciebie. I już wiem kim jestem, czego chcę…

Tulę Cię w ramionach, chronię przed światem. Osłaniam przed zimnem i wiatrem. Gdy na policzku promień słońca czuję wystawiam ostrożnie dłonie z Tobą przed siebie. Czekam końca zimy, wiosny może. I nadejdzie ten dzień kiedy narodzisz się na nowo. Jasno spojrzysz na mnie. Rozprostujesz skrzydła i polecisz…

Czymże byłby kwiat miłości bez Ciebie, motylu mój?

Słyszę krople spadające na parapet. Tam kończą swój byt i rozpadają sie na setki mniejszych drobinek. Muzyka stosowna do myślenia. Nie nudzący się rytm, nie kończący się scenariusz… Kompletny chaos umierających kropel miesza się z bałaganem pomysłów.

I tylko jedno wprowadza harmonię: te dobre i najczystsze wspomnienia.

Wystarczy przymknąć oczy i na nowo pojawiają sie obrazy. Wystarczy rozchylić usta, by poczuć Twoje. Wystarczy się dotknąć, by na ciele odkryć dotyk Twoich dłoni…

Nie śpię byś mogła skorzystać z mojej części snu. Wypocznij…

Bądź silna bym nie musiał zamykać oczu…