Przed snem, zanim zamknę oczy…

Wierzę w sen co trwa

Nie słyszę kroków zegara

Błogi sen

Oczy roześmiane

Powiedz cokolwiek

Ale blisko tak

Poczuję szczęście patrząc

Prosto w oczy

Bez słów zrozumiem

Schowam w kieszeń moment

Na później

Pustynny kwiat

Nie znam cenniejszego daru. Sam bywam naiwny i daję go od razu. Inaczej już nie potrafię. Doskonale wiem, że zapewne skończy to się bólem. Ale wciąż wierzę, że warto je podać otwartą ręką. Nie oczekuję, że dostanę coś w zamian – tak to tylko w bajkach bywa.

Ale uwierz w szczere słowo i intencje. Niczego więcej nie chcę…

Ręką niegdyś połamaną tulę myśli, pomysły. Hołubię i pieszczę wzrokiem. Skorupa bolących odpadła. Oddycham głeboko. Powietrze smakuje jak nigdy. Uśmiecham się, bo wiem czego mi trzeba. Usmiecham się, bo mam cel.

Pogrążam się w marzeniu, takim zwyczajnym i ludzkim. Uśmiecham się, tak bardzo i łagodnie. Nie zastanawiam się kim jestem i co mogę. Wole patrzeć, wolę słuchać i mówić. I czekać, i ufać, i żyć.