Przed snem, zanim zamknę oczy…

Tak więc jestem, tak więc trwam, tak więc żyję i otwieram coraz szerzej oczy. Mam siłę, więcej niżbym chciał, mam wiarę nadzieję i miłość, nawet gdy niechcianą, jest. Ot tak… Niech kwitnie, niech żyje. I gdy stanie się wiatrem, będzie światem, światłem…

Czoło w górę, oczy śmiałe, krok prężny…

Oj, przydaje się Asnyka rada – świecie, śmieję się od rana…

Spójrz mi w oczy

Gdziekolwiek jesteś

Głęboko tak

Bez strachu

Twarzą w twarz

Nie ukryję prawdy

Którą i tak

Znasz

Mgła za oknem tłumi myśli lepkością waty cukrowej. Straciłem wątek, z zasięgu wzroku zniknął cel. Bezwład… Nie opuszczę wzroku jednak, nie zgarbię się. Poczekam na oddech wiosny, ten radosny, kolorowy i tak pachnący jak… I znów straciłem wątek.

Pierwsze słowo przepycha się przez gardło tak samo jak wczorajsze. Telewizor mruczy swoja mantrę, z której i tak nie ma pożytku. Blaskiem razi smugę cienia, tą samą, która się przemykają starzy ludzie. Spod przymkniętych powiek obserwuję jak kolejny raz człowiek zabija siebie. Dłutem rzeźbiarza utrwalam obraz apokalipsy tego niepierwszego i nieostatniego. Leniwym ruchem odgarniam sen, nie wiem czy wczorajszy czy jutrzejszy, bo i świadomość tego nie jest mi potrzebna. Spierzchnięte usta podpowiadają bym poszukał szklanki wody…

Drżę na wietrze

Nie chcę dnia

Ani nocy

Mgła za oknem tłumi każdą myśl

Okrutni ludzie środkiem kroczą

Nęka uszy wiatru jęk

Jak rak marzenia toczą

Dzisiaj w sklepie byłem, takim zwyczajnym, spożywczym, niedużym, osiedlowym. Pani zza lady popatrzyła na mnie i skoro byłem taki blady i bez ducha podała mi myśli na wagę. Zawinęła je starannie w jasny papier i podała w torbie, też papierowej. Bardzo mi ciążyły, niewygodnie wrzynały się w dłoń. W domu w kąt je wrzuciłem, niepotrzebne mi raczej. Jak głupi patrzę na ekran telefonu. Głupi, bo z nadzieją nabrzmiałą. Nadzieja i myśli – tego mam dostatek. Szkoda, ze odpowiedzi braknie, nawet w przepastnej studni echo jej nie niesie.

Wczoraj byłem

Drzewem

Z mocnym pniem

Silnymi ramionami

Schronieniem

Przed

Światem azylem

…

Dziś jestem

Echem

Choć za głosem

Czystym tęsknię

Śmiechem

…

Wrastam

W codzienność

Czuję ból

Zwyczajnie tonę

W oczach sól

Serce płonie