Przed snem, zanim zamknę oczy…

Przeciągam myśl przez głowę. Taka sama jak wczoraj. Nie podnoszę brwi zdziwiony – jutro też się pojawi. Identyczna. Tak samo prawdziwa jak poczucie winy. Tak samo bolesna jak oddech dzisiejszy. Rozum nie pracuje. Idę na spacer. Dobranoc łóżko, masz dziś wolne.

Zimno mi… Lunatyka chodem idę. Niewiele w garści. Tyle, ile zostało. Szepcę coś pod nosem. I niby echo słyszę głosy za sobą. Rozglądam się z samotności wyłuskany. To Parki, plotą, śmieją się… To nie tak miało być, nie po to chodzę nad brzeg falą otulany. Wchłonąłem noc, drże znów i wracam do myśli. Nieodpowiedziany…

To nie świat zatrzymał się. Napełniłem i zatopiłem oczy, później jeszcze raz. Gonię za snami. Już prawie je mam w dłoni, czuję ich zapach, gładkość namaszczoną aksamitem… Nie mogę zasnąć. Uciekają… Rześkie, mroźne powietrze oddech szybki studzi. Bezruch się skończył. Ruszył. Skulił mnie.

Przed kolejnym dniem

Mam Cię w pamięci

Nie pokonam nocy

Nie stworzę świtu

Wciąż mam Cię

W pamięci

Wszystkie

Bicia serc

Ważę w ręce

Bo w pamięci

Wciąż Cię mam

„Nigdzie nie jesteśmy bardziej samotni, niż leżąc w łóżku, z naszymi tajemnicami i wewnętrznym głosem, którym żegnamy lub przeklinamy mijający dzień.” J.C.

Nieznośny hihot. Ostatnia książka, którą czytałem przed… Pytia nie byłaby lepsza. Nie wiem czy witam, czy żegnam dzień – wygląda tak samo. Patrzę za szybę. Widok wciąż ten sam. Aż mrok zblednie.

Wspomnienia

Zamiast snu

Pragnienia

Bez szans

Oczy zamknięte

Widzą drugie

Dłoń czuje

Skórę ciepłą

Tak do rana

Bez tchu

Nie umiem pisać o szczęściu teraz, właśnie gdy wypadło mi z rąk. Wiem jednak kiedy je czułem, całym sobą. Najwięcej go miałem gdy rozdawałem radość, a może i okruchy szczęścia, a może i więcej… Jak jakaś dorbina wróciła do mnie, cieszyłem się w dwójansób. A móc je dawać osobie bliskiej sercu – czegóż można chcieć więcej?

Chyba tylko jednego: móc rozdawać wiecznie, na ile to możliwe…

Za dużo rzeczy boli. Za dużo… Myśli, wstyd, marzenia, ciało – boli.

I co daje bycie dobrym, wrażliwym, wartościowym człowiekiem? Chyba tylko to, że czuję ból.