Przed snem, zanim zamknę oczy…

Noc czasami ma zalety: doskonale wszystko słychać, każdy bąbelek gazu wydobywający się na powierzchnię spomiędzy cytryny i lodu, każdą krople uderzającą w parapet, każdą myśl nieznośnie cichą, typowo nocną. Wypływają pokaleczone na wierzch jak ryby, do góry brzuchem. Zawsze można powiedzieć, że brak słów oszczędzi bólu, lecz blade ciała przeczą temu. Za dużo rzeczy stało się nieznośnymi, bolącymi do granic możliwości. Roiłem sobie odpowiedzialność za małoksiążęce myśli. Pomyłka nie boli, obdarty z bezpieczeństwa jaskinią się zasłonię. Noc ma swoje zalety: sprzyja torturze szukania odpowiedzi, niekończącej się misji oczekiwania.

Szukam w sobie, wciąż szukam

Rozbijam myśli o mur

Łamię słowa w gardle

Burza i chmury podczas snu

Co warte są myśli i słowa, gdy reszta jeszcze nie gotowa? Cóż warte marzenia i czyny skreślone, gdy oczy są od nich odwrócone?

Zaglądam mojemu ja prosto w oczy. Znam każdy szczegół bolesny. Razi i spina ciało. Przyciskam policzek nieogolony do ramienia. Z trudem łapię oddech. Czekam, z uśmiechem schowanym w małą kieszeń.

Dziś pomilczę… Wybaczysz? Posłucham oddechu, posmakuję wczoraj i jutra…

Miałem prostą drogę przed sobą, bez zbędnych pytań, wątpliwości, bez wahania. I wszystko nagle znika, jak po pstryknięciu palcami iluzjonisty. Szok, setki pytań. Zwątpiłem… Wszystko to, co mam w sobie wciąż jest – radość, wiara, nadzieja, miłość – czuję prawie pod palcami. Podobno ładnie się uśmiecham, podobno daję się lubić, podobno pachnę jak człowiek… Wszystko jest inne, inaczej smakuje. We mnie nic się nie zmieniło, a może nie widzę zmian. Patrzę na chaos słów i widzę chaos myśli. Co jest prawdą?

Nakrywam myśli kapeluszem

Noc tli się jeszcze

Rozum zapomnienia nie kupi

A chciałbym jeszcze…

Pusty ekran szumi do mnie tysiącem słów

Przekraczam nicości próg

Chłód uderza biczem

Boli wciąż i krzyczę, znów krzyczę

Czterdzieści myśli. Każda przedzielona oddechami. Z kołdrą na głowie noc tworzę. Spinam klamrą dnia krańce. Cztery krople na ustach, magii…

Cicha kropla wyznaczyła szlak, od czoła przez nos, aż do czubka brody. Nie przyszła sama… Dwa światy patrzą na mnie z piaskiem pod stopami. Szum myśli dysonansem szarpie słowa fal. Pytań ta sama paleta…