Przed snem, zanim zamknę oczy…

Tęsknię za dniem, który przede mną, tajemniczym i szczęśliwym. Jak daleko jesteś?

Dopiero dziś czuję na sobie dni ostatnie. Po prostu jestem zmęczony. Ramiona ciążą, głowa imadłem myśli ściśnięta. Potrzebuję snu, dobrego snu, długiego. Dobrych myśli potrzebuję, dobrych dni…

Usta pełne mgły

Czują smak stopionej nocy

Na języku pali brzask

Każdy krok budzi życie pod stopami

Myśli lecą ku dawnym śladom

Łamią latarni blask

Okna magnesem światła

Wzrok przyciągają

Ogień – ludzka ćma

Kieszeń

Ta z najlepszymi snami

Dziurawa całkiem jest

Nie ma takiego miejsca

Gdzie odpocząć

Mógłbym dziś

Kochana Mamo.

Już ponad rok minął odkąd rozmawialiśmy ostatni raz. Życzyłem Tobie dobrej nocy. Pamiętam tą chwilę jak stop-klatkę z filmu… Poranne słowa Taty, że umierasz, odebrałem jako żart. Coś, co nie mogło się zdarzyć, tak abstrakcyjnego. To nie mogło się stać, a jednak się działo. I ta bezsilność – koszmar…

Nie zdążyłem powiedzieć Tobie wielu rzeczy. Nie wiem czy dość wyraźnie Ci pokazywałem jak Cię kocham, jak szanuję, jak wiele dla mnie znaczysz. Tego nigdy nie umiałem, ale wciąż się uczę. Idzie mi po grudzie, czasami nie widzę efektów, ale staram się by każdy, kogo kocham widział o tym.

Dziękuję Ci za to, że jestem, po części też jakim jestem. Tęsknię mocno za Tobą. Nie martw się o nas, na pewno damy sobie radę, musimy. Nikt nam nie pomoże, to nasza rola.

Śpij dobrze…

Rozdarty… Po trzykroć rozdarty. Pamięci brakiem się nie zasłonię. Czuję i krwawię…

Nie pisałem nocą. Każde słowo, każda litera rani. Myśli, dźwięki, obrazy w duszy widziane. Dzień nie pomaga…

Wieczór i noc z kwestiami z Małego Księcia… I wciąż turlające się myśli bez odpowiedzi, z lewa na prawo, w rytm kiwającej się sennie głowy uciśniętej słuchawkami. Palce stukają w usta w niezbyt wystudiowanym ruchu. Suche usta, wciąż spragnione…

Przygryzione wargi nie dają pojęcia o smaku snu. Noc z wrzątkiem na piersi. Budzik zgaszony w pozycji za pięć… Czas na nowy dzień.

Księżyc spaceruje

Po niebie zimnym

Z porcelany bladej

Już mocno ukruszony

Składa w trąbkę usta

Tańczy z chmurami

Do ranka bladego

Słońcu zimnemu

Bije pokłony

Zastanawiam się: co znaczy być przyjacielem? Jak owego się traktuje? Na co może liczyć? Każdą odpowiedź chętnie przyjmę i wysłucham. I tak pewnie nie raz noc zmieni swoje barwy zanim zrozumiem…