Przed snem, zanim zamknę oczy…

Sen jest bardziej rzeczywisty niż życie. Ciężko patrzeć i nie widzieć nic. Najdotkliwiej boli pierwszy oddech po przebudzeniu…

Wryła mi się w pamięc dziecięca twarz. Jasne, niebieskie oczy patrzące na mnie. Odwieczne: „cześć wujek” i niekłamany wyraz radości. Potem ciężkie pytanie szczere tak, jak może o to tylko dziecko zapytać. Z rodzaju: dlaczego… I jak ukryć łzy wzbierające, co odpowiedzieć? Nie pamiętam gładkich, wszystko-i-nic-nie-mówiących słów.

Odejmijcie mi oczy, zabierzcie węch, odetnijcie ręce, zatrzymajcie oddech, słowa zagłuszcie, myśli podepczcie. Nie chcę żadnego dnia bez…

Noc czasami ma zalety: doskonale wszystko słychać, każdy bąbelek gazu wydobywający się na powierzchnię spomiędzy cytryny i lodu, każdą krople uderzającą w parapet, każdą myśl nieznośnie cichą, typowo nocną. Wypływają pokaleczone na wierzch jak ryby, do góry brzuchem. Zawsze można powiedzieć, że brak słów oszczędzi bólu, lecz blade ciała przeczą temu. Za dużo rzeczy stało się nieznośnymi, bolącymi do granic możliwości. Roiłem sobie odpowiedzialność za małoksiążęce myśli. Pomyłka nie boli, obdarty z bezpieczeństwa jaskinią się zasłonię. Noc ma swoje zalety: sprzyja torturze szukania odpowiedzi, niekończącej się misji oczekiwania.

Szukam w sobie, wciąż szukam

Rozbijam myśli o mur

Łamię słowa w gardle

Burza i chmury podczas snu

Co warte są myśli i słowa, gdy reszta jeszcze nie gotowa? Cóż warte marzenia i czyny skreślone, gdy oczy są od nich odwrócone?

Zaglądam mojemu ja prosto w oczy. Znam każdy szczegół bolesny. Razi i spina ciało. Przyciskam policzek nieogolony do ramienia. Z trudem łapię oddech. Czekam, z uśmiechem schowanym w małą kieszeń.

Dziś pomilczę… Wybaczysz? Posłucham oddechu, posmakuję wczoraj i jutra…

Miałem prostą drogę przed sobą, bez zbędnych pytań, wątpliwości, bez wahania. I wszystko nagle znika, jak po pstryknięciu palcami iluzjonisty. Szok, setki pytań. Zwątpiłem… Wszystko to, co mam w sobie wciąż jest – radość, wiara, nadzieja, miłość – czuję prawie pod palcami. Podobno ładnie się uśmiecham, podobno daję się lubić, podobno pachnę jak człowiek… Wszystko jest inne, inaczej smakuje. We mnie nic się nie zmieniło, a może nie widzę zmian. Patrzę na chaos słów i widzę chaos myśli. Co jest prawdą?

Nakrywam myśli kapeluszem

Noc tli się jeszcze

Rozum zapomnienia nie kupi

A chciałbym jeszcze…