Droga
16 lutego 2009
Miałem prostą drogę przed sobą, bez zbędnych pytań, wątpliwości, bez wahania. I wszystko nagle znika, jak po pstryknięciu palcami iluzjonisty. Szok, setki pytań. Zwątpiłem… Wszystko to, co mam w sobie wciąż jest – radość, wiara, nadzieja, miłość – czuję prawie pod palcami. Podobno ładnie się uśmiecham, podobno daję się lubić, podobno pachnę jak człowiek… Wszystko jest inne, inaczej smakuje. We mnie nic się nie zmieniło, a może nie widzę zmian. Patrzę na chaos słów i widzę chaos myśli. Co jest prawdą?
Skomentuj